Afwisselend bladerend door de Volkskrant en Nu.nl op mijn laptop kom ik het volgende bericht tegen:
Politie Enschede zoekt vrouw die peuters wil ontvoeren.
Het is niet eerlijk: politie Enschede maakt gratis gebruik van nu.nl. Zet gewoon een advertentie, dat doe ik ook als ik personeel aan het werven ben.
Wat een verschuiving van belevingswereld: niet langer elke zaterdag soppen met mijn B maar met een vaatwasser; van textieljungle op de trap naar een superdeluxe wasdroger. Ik kan er met gemak mee leren leven omdat de stichting van een gezin hier nou eenmaal om vraagt, en omdat luiheid en Clarence prima met elkaar door een deur kunnen.
De overige aanpassingen kosten meer moeite: posters van verrottende Elvissen, hel en verdoemenis predikende rammelpopgroepen, Betty Page en andere lekkernijen maken langzamerhand plaats voor lieveheersbeestjes, teletubbies en Bert.
Maar goed, het moge duidelijk zijn, ik laat me meer en meer van mijn beste kant zien en verander in een moderne modelleeuw. Het zelfde geldt voor B: in ons aanpassingstraject past het beheren van een website voor de kleuterklas van onze oudste zoon. Goed voor het ego: een beetje met html smijten en de hele school klapt de voorpoten stuk. We laten iedereen zien hoe normaal en sociaal we zijn. B heeft deze schooltaak op zich genomen met ambitie: het moet een leuke, leerzame plek worden.
De klas van mijn oudste zoon heet 'de Cavia's'. Nou maakt google het ons wel heel moeilijk bij de speurtocht naar leuke plaatjes.
Het is weer bijna gezellig geworden vandaag. Twee saai ogende vrouwen (onopvallend uiterlijk en dito naam, - want die ben ik razendsnel weer kwijt -) komen melden dat ze tijd voor mij hebben vrijgemaakt om te praten over de bijbel.
Ik droom er wel eens van dit soort bidlippen binnen te laten. Ik droom van het grote lijden dat de bekeermeneer of berouwmevrouw ondergaat op mijn bank. Ik ben welbespraakter dan ooit, en druk twintig minuten later twee overtuigd atheïsten de hand.
Uiteraard nog nooit geprobeerd, maar ik vrees dat mijn taalvaardigheid niet toereikend is. En zeker niet voor starre mensen. Want zeg nou zelf: bekeren is per definitie intolerant, en getuigt (jaaah, let op die woordspeling) van starheid. Met welk nut zou ik immers bij diezelfde kruisvaarders aanbellen om hen tot het atheïsme te bekeren?
Ik beperk het gesprek. De twee dames met onopvallende hoofden en dito namen gaan heen. Heen met de mededeling dat ik niet bereid ben tijd vrij te maken voor een gesprek over hoe-heet-hij-ook-alweer en zijn boek.
een citaat uit de big-brother website
Ondertussen is Lieske deeg aan het kneden. Linda: "Nathalie hoorde het geluid van seks in het kneden." "Ik heb alleen maar klonten", klaagt Lieske.
Okee, jammer voor de suikerpatiënt of andere oprecht zielige gevallen, maar de rest weet nu eigenlijk beter: suiker in de koffie maakt dun!
Mooi, want ik heb altijd al een hekel gehad aan dat getrut met die zoetjes. Het laten vallen van nepsuikers uit slanke busjes in dampende koffie is vrijwel onzichtbaar. Dit noodzaakt de gebruiker een en ander te verduidelijken: Kijk eens: ik ben dik, maar ik doe er alles voor om slank te zijn/worden/lijken. Het is maar dat je het weet, het is niet mijn schuld. Wist je al dat ik er niets aan kan doen dat Tinky-Winky naast mij een slanke den lijkt?.
Het betreft het type mens dat steeds de nieuwste afvalhype volgt, om daarmee onverantwoord snel kilo's te verliezen. Het type dat niet doorheeft dat een lichaam na de hongersnood denkt "dat was niet fijn. Laat ik snel maar wat extra reserve opbouwen voor de volgende magere jaren". Het type dat op de koffie komt en verwijtend vraagt heb jij geen zoetjes in huis?
Om eindelijk voorgoed verlost te raken van dit geëmmer, om het zoetje de welverdiende genadeklap te geven, neem ik mij voor er eens een stukkie research op los te laten. Zoetjes bevatten namelijk aspartaam, een stof waar veel over te doen is: een mooi vertrekpunt om te bewijzen dat ze dik maken, kanker verwekken, milieuproblemen veroorzaken en Clarence ergeren. Helaas: slechts de laatste bewering blijkt waar. De rest is broodje aap.
Wist je trouwens dat broodjes aap dik maken, in tegenstelling tot gebakken lucht?
De relatie tussen vuurdorens en schilders is er een van typisch eenrichtingsverkeer, de liefde is niet wederzijds. Omdat de vervende mens ons tuinpad zelden bevolkt, is dit bewustzijn bij mij pas laat ontstaan. Sociaal als B. en ik zijn -in de wetenschap dat het tuinpad en de schilders samen veel tijd gaan doorbrengen- hebben wij de boel opgeknapt: de dorenstruiken gesnoeid en de border vrijgemaakt. Daarna -bij gebrek aan eekhoorns- de houtresten door de hakselaar gejast.
Het vertrek van de doornen heeft een onontgonnen stuk land tevoorschijn getoverd; zó maagdelijk is het sinds de oplevering van de Flevopolder door mij niet meer waargenomen. Ik ben ook blij met de verandering die de schilders teweeg gaan brengen, maar kijk op tegen de overlast die komen gaat: latex stinkt naar ammoniak en ammoniak ruikt vies!.
Al mijn zintuigen roepen STOP: acuut voorrang verlenen aan activiteiten waarbij lichaamssappen onvrijwillig het lichaam verlaten. Gelukkig hoeft de braakneiging slechts korte tijd te worden onderdrukt, de verf droogt immers snel. De neigingen maken plaats voor een ware euforie: ons huis lijkt ineens 25 jaar jonger. En dan maakt een uurtje kokken in de tuin niets uit. Alle beschikbare veren gaan in de reet van de schilders, om vervolgens te genieten van een prachtig pad dat lijdt naar de tuin of de schuur.
Op dat moment ben ik echter onwetend over wat komen gaat. De landontginning vormt hét ware El-Dorado voor de poepende poezen van mijn buurman Jan: Buurjan heeft vier katten zonder bak. Smerig, je gaat toch geen stront opvangen in huis? Die beesten doen hun behoefte maar elders grapt hij steevast, met het indirecte gevolg dat dagelijks een drol of tien; een vlieg of tweehonderd; geen mens ons tuinpad nog betreedt. Het ammoniakgehalte van de ontlasting van een kat is hoger dan dat van Latex.
Wij hebben zelf een kat die wél de bak op gaat. Haar bak stinkt structureel, de verschoning is tot het eind van de zwangerschap van B. mijn verantwoordelijkheid. Ik begrijp de beweegredenen van Buurjan wel, want vier bakken in die kleine huizen van ons is niet prettig.
Buurjan is met vakantie, de zorg voor hond en legbatterij katten is voor B. en mij. Vlak voor hij en zijn gezin vertrekken, vraag ik beleefd of ik nog foto's moet nemen voor ik de katten begraaf. Buurjan heeft het geweten en is met gerust hart vertrokken: ik ben week van hart, geweld en doodslag staan laag in mijn competentieprofielen. Ik heb het zwaar deze week, want bij iedere voeding, iedere dag weer, besef ik mij dat ik kansen heb laten liggen......
Op het moment dat de telefoon overgaat weet ik eigenlijk al wat er gaat komen, vrienden en familie bellen zelden rond etenstijd. In de strijd om het gemoed van Clarence te ontregelen heeft het bedrijfsleven nieuwe wapens ingezet. Ditmaal een vertegenwoordiger van kweeniemeerwiemedia inc. Nog voor hij zijn eerste zin heeft uitgesproken onderbreek ik hem. Ik koop heus niets, om jou en mij moeite te besparen kunnen we het gesprek beter beëindigen. Zeldzaam vriendelijk articuleert hij verder na mijn onderbreking. Omdat welbespraaktheid mij snel doet omslaan naar een wat vriendelijker toonzetting, krijgt hij de kans zijn tweede zin te voltooien.
Ik wil controleren of u de door ons toegezonden Kruidvatfolder al heeft ontvangen. Ik baal van mijn coulante gedrag. Niet alleen willen ze voorbij gaan aan mijn ja-nee-sticker, ze bellen ook nog om na te trekken of de bezorger wel zijn best heeft gedaan deze te negeren...... Omdat het gesprek toch al vriendelijk verloopt, druk ik hem op het hart dat, mocht ik de folder hebben ontvangen, deze hooguit onder de uitwerpselen van mijn kat zou zijn terug te vinden.
Voor de zekerheid loop ik nog even naar de voordeur. Wie weet ligt er een brief van het Kruidvat, om het telefoongesprek te bevestigen. Nee, natuurlijk niet. Wel ligt daar de bevestiging van mijn stelling dat helderziendheid niet bestaat:
Ontvangen 11-07-2005:
Ontvangen 23-03-2005:
Meer over Salaamfaralala: klik hier
Ik ben een man van gewoontes. Niet uit conservatisme, dat past niet bij een vooruitstrevende leeuw; nee: het overkomt mij gewoon. Herhaling is een patroon in mijn leven, pech in de meest absurde vormen kruist steevast mijn pad.
Zo kom ik jaren geleden een vriend van mij tegen in de trein naar Groningen, de stad van mijn toenmalige vriendin. Geanimeerd vertel ik mijn "pilsje-pak-vriend" hoe ik structureel een halfuur langer doe over de reis dan de programmaboekjes voorspellen. Natuurlijk vertel ik hem uitvoerig over de reden van mijn vertraging voorgaande week.
Een zeldzaam defect aan het onderstel van mijn wagon zorgt 7 dagen terug voor een zogenaamde "vastloper". Een snerpende piep vergezeld met een penetrerende lucht zet zich om in rook en een brandmelding. Gelukkig is het niet ver lopen naar het station in Wijhe. Nog voor het einde van mijn met veel enthousiasme en af en toe een kleine overdrijving gebrachte verhaal beginnen mijn neusvleugels opnieuw te trillen, en wordt mijn woordenstroom overstemd door opnieuw een vervelende snerp. Het is gelukkig niet ver lopen naar het station van Deventer. Mijn "pilsje-pak-vriend" durft niet meer met mij in het openbaar vervoer.
Voorgaand relaas is slechts een tipje van de ijsberg vol voorbeelden van herhalende pech. Nog één dan? Het is lang geleden dat de telefoon níet is overgegaan op het moment dat ik in het kleinste vertrek thuis alle sluizen open zet. Ik vind dat irritant. Omdat die telefoon mij het idee geeft niet met rust gelaten te worden, omdat ik steeds weer denk op een essentieel moment niet bereikbaar te zijn. Dat is vaak ook zo geweest.
Daarom ben ik stomverbaasd dat de omzetting van ons telefoonabonnement (geregistreerd op naam van B.) naar onze kabelboer (geregistreerd op mijn naam) vlekkeloos is verlopen. Voorafgaand aan de omzetting loop ik de opties nog even door: - vanaf 15 juli helemaal geen telefoon meer, vanaf 15 juli twee telefoonabbonnementen waar ik niet van af kom, of vanaf 15 juli slecht bereikbaar onder een mij nog onbekend telefoonnummer. Vandaag ligt echter keurig de bevestiging op de mat. Wordt de gewoonte doorbroken? Moet ik vast gaan wennen aan een leven zoals ieder ander?
Dan maar gauw naar de Lidl. Daar werkt een graftak van nog geen 21 jaar oud bij de kassa die structureel de binnen-, onder- en buitenkanten van onze tassen wil zien. Wijzend op dit gekmakende blijk van wantrouwen beweert ze elke week weer dat ze dat moet doen bij alle klanten. Eigenlijk zou ik haar baas er eens bij moeten halen, want bij alle andere klantcontacten verzuimt ze haar plicht. Gelukkig zijn er twee rijen, dus kies ik de graftakvrije. Verdekt staat een bordje "kassa gesloten" te wachten om op de band te worden geschoven. Dat gebeurt dan ook kort voor de eerste billendoekjes uit mijn kar de loopband bereiken. Klagen is zinloos, de rij voor de kassiere from hell wordt almaar langer. Alles is weer bij het oude.
edit:titel aangepast, oude titel: geschreven in het eeuwig vuur....
Het DNA van de Roadrunner zal nooit daadwerkelijk te vinden zijn in de fecaliën van Wile-e-Coyote, Tom zal nimmer de laatste restjes Jerry van zijn tandenstoker schrapen. Mocht een of andere onverlaat van een marketingdeskundige bij Warner anders besluiten, laat het mij weten. Die heeft de essentie niet begrepen.
Elke uitzending weer verwachten miljoenen de zege van Tom en de Coyote. Jaar in jaar uit sluiten ze boerend van de chips en soda af met een welgemeend en overtuigd "spannend hé".
Gelukkig ben ik nog niet lastig gevallen door deskundologen die mij willen doen inzien dat Roadrunner het loodje legt. Daar lopen geen rechtszaken, geen kerkscheidingen, geen verhitte debatten over. Hoe dan toch dit negeren van het absolute weten verklaard, een weten dat zich in ieder mens met het IQ van een stoeptegel afspeelt? Mensen zijn gewoonweg stronteigenwijs.
Wetenschappelijk bewijs dat het scheppingsverhaal niet opgaat voor ons universum is ruimschoots voorhanden. Het wordt genegeerd. Empirisch bewijs dat chakkra's, god of allah bestaan is er niet, maar miljoenen zijn overtuigd. Om toch een tastbaar gelijk te halen worden regeringen omvergeworpen, volkeren uitgemoord en duurbetaalde wetenschappers geboycot. Of zelfs voor de rechter gedaagd wegens het onderzoeken van de waarheid.
Analoog hieraan het gemiep van Astrologe Marina Bai. Zij klaagt de Nasa aan. Zij claimt dat het projectiel dat Nasa met Deep Impact heeft afgeschoten op komeet Temple 1 haar horoscoop heeft verstoord, en dat zij als gevolg daarvan haar werk niet meer goed kan doen. Deze schending van haar spirituele rechten moet Nasa 300 miljoen dollar gaan kosten.
Ik durf met redelijke zekerheid te stellen dat Marina haar werk nog nooit naar behoren heeft gedaan. Jammer dat Darwin op haar geen impact heeft gehad. Zij heeft namelijk geen weten achter zich, slechts geloven. En dat is niets meer waard dan een zakje chips en een glaasje soda. Tot haar uiteindelijke inkeer ga ik haar helpen met een fikse afstraffing. Een robbertje astraal karate kan zeker geen kwaad.
PS voor de deskundigen op het gebied van horoscopen of astraal karate: kom niet aanzetten met de bewering dat ik daar niets van afweet. Dat doe jij ook niet!
Vreemd genoeg heb ik nog heel wat uurtjes van Live8 gevolgd. Vreemd omdat ik jeuk krijg van de hypocrisie, omdat mijn oorsmeer verzuurt van alle valse noten en sentimenten, en omdat ik de meeste bands volkoren kut vind.
Met dank aan Duran-Duran kan de tv uit. Bon, Simon le Bon oogt ouder dan hij is, en is nauwelijks betrokken bij zijn eigen optreden. Het ontgaat hem dat het publiek begint te toepen, macrameeën en vliegtuigjes te vouwen van de festivalkrant. Simon zoekt even de interactie: het publiek mag de noten die hij zelf niet meer haalt overnemen. Waarschijnlijk zijn de teksten afgebeeld in de nu rondvliegende krantjes, want het lukt hem niet. Het publiek is dermate saai dat Simon dreigt in slaap te vallen.
Pas uren later kan ik het weer opbrengen de tv aan te zetten. Af en toe een hoogtepunt (Sting, Stevie Wonder, The Who) en de bevestiging van mijn vooroordeel jegens Celine Dion. Als enige is ze niet bereid naar een van de speelsteden te komen; ze ziet de promotionele waarde van het evenement pas in nadat het programma "toevallig" al vol is. Zoals gebruikelijk stelt ze de organisatoren voor een moeilijk dilemma: als jullie mij geen mogelijkheid mijzelf te verkopen, dan moet ik nog een paar jaar aan mijn carrière vastplakken. Bob Geldoff beschikt over verantwoordelijkheidsgevoel en geeft haar zendtijd. Wij krijgen te zien dat Celine playbackt op het enige podium ter wereld dat haar nog tolereert, ergens in Las Vegas.
Ook The Pet Shop Boys zijn verbannen naar een minder belangrijk podium, zij mogen hun "kunsten" vertonen op het Rode Plein. Dat de Boys alle gevoel met het heden zijn verloren, blijkt als ze "Go West" ten gehore brengen. De microfoon naar het publiek richten haalt niets uit: slechts een handvol mensen is wakker. Deze groep roept vol overtuiging dat de Boys inderdaad maar naar het Westen moeten gaan.
Het publiek wordt nostalgisch. Vol melancholie verlangt het naar de tijden dat het politbureau nog actief was en verantwoording nam voor de censuur en het cultureel isolationisme, zonder toeval ook de hoogtijdagen van The Pet Shop Boys. Dat waren nog eens tijden!
Heerlijk ritueel: zijdelings horizontaal op de bank terwijl ogen en geest verwoedde pogingen doen de televisie te negeren. Om duistere redenen stel ik het beklimmen van de trap uit, terwijl ik telkens weer hoop dat ik het verlies van de kijkbuis......
Hazenslaapjes zijn het, waarbij ik niet bewust ben van mijn sluimertoestand. Op de steeds terugkerende vraag "slaap je al?" antwoord ik met eenzelfde regelmaat, in alle oprechtheid: "nee". Een fractie van een seconde later slaat de twijfel toe. Sliep ik nou, of sliep ik niet? Droom ik, zijn die breinschakelingen dan toch verzonnen?
De hangende informatie uit de sluimertijden:
- Massahysterie maakt poema van een bij de buren schijtende huiskat.
- Medy van der Laan duidt alle kwaliteit uit het publieke omroepbestel, om deze met chirurgische precisie te verwijderen.
- Groningen houdt zijn eigen referendum.
Hoewel volkomen oninteressant, blijft het laatste toch het meeste bij. Zoals gebruikelijk geeft ook dit referendum godweetwaarom macht aan hen die incompetent, ongeïnteresseerd of onvoldoende geïnformeerd zijn.
De kern van de poedel: men wil de Grote Markt in Groningen herinrichten, met 20 meter verkleinen en er een toren bij plaatsen. Ik ben wel eens in Groningen geweest: het plein is uitermate geschikt voor Noord-koreaanse massademonstraties ter ere van de grote leider. Omdat ik dit soort bijeenkomsten weinig bezoek kan het mij hoegenaamd geen kloot schelen wat er met de markt gebeurt. Gelukkig wordt mijn mening niet gevraagd.
Nova laat zien waarom het volk moet worden genegeerd als het gaat om de details: een student zegt over een jaar of wat in de randstad te gaan wonen. Omdat hij tot die tijd langs de rommel van de bouwput op de Grote Markt moet lopen, en dus geen profijt heeft van het eindresultaat, stemt hij tegen.
Referenda betekenen het einde van de lange termijn-politiek omdat wij instinctief aan het hier en nu denken. Als ik al niet weet wat ik 20 seconden geleden heb gedaan, hoe kun je dan van mij verwachten te weten wat er straks gaat gebeuren?
Ik ben acuut wakker. Ik denk wél aan de toekomst en het algemeen belang: die Groningse student mag nooit, echt nooit een academische titel krijgen .......
Ik lig op de bank, zap ongeinteresseerd en lees de sportsectie van de Gelderlander van 14 april 2005:
Ook in de Italiaanse competitie heeft de aanhang van Inter geregeld voor problemen gezorgd. De club moest twee wedstrijden zonder publiek spelen nadat tijdens de partij met Atalanta een SCOOTER van de tweede ring werd gegooid.
Hoe houd je zoiets verborgen bij het fouilleren?
(het volgende stukje is eigenlijk geschreven voor VPRO's 3voor12 Arnhem-Nijmegen, maar is hier ook op zijn plaats)
Ik zeg het u, popmuziek is de hoer aller kunstvormen: Art-movies maken gebruik van Henry Rollins, Boudewijn Buch blijft postuum fan van Mick Jagger en Andy Warhol zorgt voor het vernoemen van een hele kunststroming. Iedereen doet het er mee. Wouter Bos, Bill Clinton en Hans Dijkstal pronken met pop. Slecht voor de beeldvorming moet ik zeggen. Vraag de gemiddelde kunstlaars, politicus en journalist of pop kunst is en er wordt volmondig nee gedacht, heel soms ook hardop geroepen.
Het is algemeen bekend dat popmuziek slechts een middel is om mensen te lokken. Het idee moet in Hamelen zijn ontstaan: jongerenwerkers zetten bands neer om de probleemjongere te vinden, reclamemakers gebruiken pop om veel te dikke tieners in strakke jeans te wurmen en golfjes te verkopen als soundsystem. Het is dan ook geen kunst om in een bandje te spelen, het is een kunst je bandje te verkopen. Zijn de verkoopcijfers heilig, dan moet je een jeans-merk inhuren om je popgroep te verklatsen.
Popmuziek heeft een enorme invloed, de hele maatschappij draait om haar popsterren. En dat wordt steeds erger: een pool die 1 rottig hitje heeft gescoord trekt twee miljoen mensen naar zijn begrafenis. Misschien omdat hij zijn klassiekers eerde: John en Paul. Dat schept verwachtingen, de opvolger zal daaroverheen moeten, minimaal met John-Paul 3 of John-Paul-Ringo-George. Johnny Rotten en Sid Vicious hebben een blijvend statement achtergelaten: ieder die een instrument kan vasthouden, kan in een band spelen.
Door de alomtegenwoordigheid ervan beseft geen hond zich dat pop een product kan zijn van bloed zweet en tranen, een creatief proces. De kunst van het componeren wordt zelden met een grote C geschreven, wel ín C, maar daar gaat mijn verhandeling niet om. Als een ander ons musiceren niet tot kunst verheft, moeten we het zelf maar doen. Hoewel, er broeit iets: gemeenteraadsleden in Arnhem en Nijmegen lijken zich schoorvoetend te verzoenen met het idee dat de muziekliefhebber zich niet thuis voelt in een schimmelige kerker of bunker. Nu blijft het wachten op waardering van de journalist en de kunstenaar. Wat wil het toeval: ze komen binnenkort samen; onze regionale krant organiseert de "Gelderlander Kunstprijs 2005". Op dinsdag 10 mei kunnen kunstenaars tussen 16.00 uur en 19.00 uur hun kunstwerken inleveren in de Eusebiuskerk in Arnhem.
Mijn oproep aan elke zichzelf respecterende muzikant: schaam je niet voor prostitueren van je kunstvorm en lever je soundscapes, cd's en lp's in of laat daar je beste grunt horen. En zeg nou zélf, in welke klemtoonsoort je het volgende dan ook wil lezen: welke muzikant wordt nou niet graag serieus genomen?
In mijn optiek zijn de gekozen burgemeester en het referendum de grootste aanslagen op de democratie sinds de tanks van onze oosterburen het recht op gelijk overnamen.
Kwil geen heikneuters aan het hoofd van de politie maar vaklui. Kwil ook dat het volk zijn mond houdt, dat heeft de afgelopen twee jaar al uitvoerig bewezen niet toe te zijn aan echte democratie. Als dit volk het voor het zeggen krijgt wordt Pim Fortuyn posthuum minister president, krijgen autobanen een minimumbreedte van 120 meter en krijgt Ajax subsidie.
Even heb ik het ergste gevreesd: deze week begonnen de randdebielen die de kroonjuwelen van D66 (een ambtsketting) willen gaan dragen, zich in het openbaar te vertonen.
Nou kunnen de bewoners van Dongeradeel mij niet zo veel schelen want dat ligt in Friesland, maar de stupiditeit van hun voorheen-kandidaat-gekozen-burgemeester zorgt dat ik mij zorgen maak voor hen. Je ziet: een beetje empathie is zelfs mij niet vreemd. Een paar dagen geleden sprak de Dongeradeelenaar in B&W; de toevallige symboliek van deze naamstelling is hem hoogstwaarschijnlijk ontgaan. Hij wil het pluche van de gemeente besturen als een ondernemer: wat goed is voor het bedrijfsleven, is ook goed voor de Friezen.
Onder zijn bewind gaat de gemeente alleen maar investeren in projecten die geld opleveren, hij zet alle 21 IQ-punten in om zijn bedrijf als een stad te runnen en vice versa. Ik gok op de praktische uitvoering van zijn voornemens:
* Armoedebestrijding houdt in de armen bestrijden. Logisch. Is wel zo effectief.
* Een schouwburg staat er voor culturele hoogstandjes als Danny de Munck, Celine Dion en Jantje Smit.
* Een museum is er al in Amsterdam.
* Alle bewoners worden automatisch lid van de Postcodeloterij, uitschrijven kost € 666,-
* De woonwijk rond de ambtswoning wordt 20-kilometerzone, de rest wordt autobaan.
Gelukkig gaat de gekozen burgemeester voorlopig niet door, het volk wordt beschermd door de afstand tussen burger en politiek te maximaliseren. Hard nodig, want ik zou graag erg dichtbij komen om met kracht het profiel van mijn schoenen in de kroonjuwelen van Bart, eh, minister, eh, Thom de Graaf en diens collega's te plaatsen. Daar heb ik best een nachtje cel voor over, naast Geert Wilders. Dan kan ik hem ontlokken wanneer hij het mediapark in Hilversum bezoekt. Maar goed dat de politiek ver weg is.
Pillendraaiers en woordendraaiers zijn beide kronkelaars; ze voeren al jaren een verbeten strijd. De pillendraaier heeft het bij mij gewonnen: deze probeert oprecht datgene te doen wat is beloofd.
De woordendraaier verkoopt gebakken lucht, zoals helderziendheid of gebedsgenezing. En verwijt de wetenschappelijk ingestelde medicijnman niet naar de mens te kijken. Nou, volgens mij is dat niet waar. Er zijn meer junks dan helderzienden, dus met de marketingskills van de pillenman zit het wel goed.
Na het bekijken van de deurmat krijg ik snel de indruk dat de helderziende en de reclamestrateeg geen gelukkig huwelijk vormen. De junk moet liegen om aan geld of dope te komen, de helderziende om status te verwerven. Dat weet mijnheer Sala goed.
Was hij echt helderziend, dan had hij geweten dat mijn brievenbus lijdt tot directe plaatsing op het internet. Tip van Clarence: mijnheer Sala is ook s'nachts te bellen, hij vecht immers voor het moderne leven: ergo: de 24-uurs-economie.
Of hij dan opneemt weet ik niet, ik ben immers niet helderziend. En ook geen junk.
Ik houd van dieren: op mijn bord én als gezelschap.
Als plattelander van geboorte ben ik heel wat gewend, ik heb kippen zonder hoofd zien rondrennen, varkens zien vegeteren en heb tot aan de oksels in de stront van beide soorten gestaan. Ik weet wat ik eet.
Als kind heb ik de omgang met kippen in legbatterijen nog met hand en tand verdedigd. Nu bestaan ook bij mij geen twijfels meer over wat waardig omgaan met dieren inhoudt. Gelukkig zijn er belangengroepen die de boel wakker houden, die de maatschappij de maatlat meten en ons wijzen op misstanden waar de honden geen brood van lusten. Ik ben een warm voorstander van belangengroepen, ze zijn in staat door alle partijen en voorkeuren heen te lobbyen.
Wel doen belangenbehartigers er goed aan volledig a-politiek te blijven; vooral omdat ze vaak te beperkt zijn door tunnelvisie.
De partij voor de dieren is zo'n groep die slechts een deel van de maatschappij bedient: de zwijgende meerderheid. De "silent majority" in de VS staat bekend als een stel aardsconservatieve intolerante godsdienstfanaten; in Nederland betreft het dieren, conservatief te noemen als het gaat om klederdracht. De dieren hebben wél mijn sympathie, al vind ik de keuze om de politiek in te gaan geen gelukkige. Je krijgt een verdeling in de kampen, terwijl tot voor kort links en rechts, confessioneel of atheist tot de dierenbeschermer kon worden gerekend.
Ik vrees dat ik het moet leren accepteren, het is een gegeven dat de huidige tijd weerspiegelt: je móet stelling nemen in een maatschappij vol tweedelingen. Neem de impala, je behartigt zijn belangen óf je rijdt er een mee aan.
En dan het koketteergedrag dat hangt aan dit soort zinloze partijen. Eenieder moet weten dat Paul Cliteur, Mensje van Keulen, Jan Wolkers en Maarten 't Hart van dieren houden. Leuk, maar het zegt niets. Hitler was ook een vegetarier. Laten we de stelling dat de vegetarier vredelievender is dan de echte carnivoor dus maar even laten rusten....
Nou is racisme nooit iets voor intellectuelen geweest, maar dit slaat alles.
Een woonwagenbewoonster in Premtime over de komst van een moskee naast het kamp: da wil je toch niet naast je woning, die lui staan altijd te drinken en te doen.....
Kinderen van bijna 2 zijn niet altijd lief. Helemaal niet wanneer ze voorgaande stelling om 12, 02 en 04 uur met kracht willen bevestigen. Al wat later in de ochtend probeer ik nog steeds bij te komen van een doorwaakte nacht. Ik drink sloten koffie in de hoop ook geestelijk wakker te worden.
Even lijkt het te lukken, aan het eind van het journaal bept Aldith Hunkar:
en dan nog een laatste bericht: Paus Johannes Paulus is vanochtend - ik veer op - ontslagen uit het Gemelli ziekenhuis in Rome.
Snel een extra bak om dit te verwerken. Het lichaam blijft sterker dan de geest......
Ga maar eens midden op een drukke winkelstraat staan en roep luidkeels: IK HEB EEN WEBLOG GESCHREVEN!. Mensen zullen heel even omkijken of ze Napoleon met zijn vuist in het oog van een kip hebben zien porren, maar gaan vervolgens hun eigen weg.
Ga een week later op dezelfde plek staan en roep even luid: IK HEB GENEUKT! Mensen zullen wederom kijken of ze de oogkas van een kip om de vuist van Napoleon gewrongen zien. Het lijkt dus niet uit te maken of je de liefde bedrijft of een weblog onderhoudt. Hoewel: er is verschil. Na het bekend maken van de ontmaagding zal vrijwel iedereen de openbaring beloond zien met een dikke vinger, een lachsalvo of een uitnodiging; ík zal na het lachen worden genegeerd. In mijn geval doe ik er verstandig aan een foto van mijn gezin mee te nemen voorzien van DNA tests.
De gemiddelde deelnemer aan het eeuwenoude voortplantingsspel wenst dit privé te houden; de gemiddelde internetter wenst vurig dat ik mij daarbij aansluit. Weest niet bevreesd, ik weet dat schreeuwen op een plein een nutteloze exercitie is.
Hoewel: ik héb iets vergelijkbaars gedaan. Maar ik ben vast niet de enige. Een prachtige column van Nico Dijkshoorn over de Dutch Bloggies heeft mij geïnspireerd mijzelf te nomineren voor deze waarschijnlijk even kansloze missie als prijs. Ik heb het bescheiden gehouden en de nominatie beperkt tot beste beginnende weblog: de beste nieuwkomer van het jaar. Clarence.web-log is mijn exhibitionisme. Duidelijk. De andere nominatie (beste weblog) is waarschijnlijk anoniem gedaan. De juryronde was openbaar, dus ben ik twee keer afgevallen.... Terecht denk ik.
Stiekem hoop ik dat Nico Dijkshoorn gelooft in mijn copulatie, zodat zijn eloquente kritieken zich kunnen beperken tot de schrijfsels. En als Nico het niet doet: val voor hem in: wees niet te aardig, spui kritiek.
De eerste blik op de dag: sneeuw!
Snel sleetje rijden of een grote sneeuwman. Het is fris buiten, tenminste........
G. vindt er geen reet aan, en wil binnen uitzieken. De door de hond gebouwde pop moet maar even wachten op voltooiing. Iemand nog knopen en een hoedje te leen?
In de muziekbusiness doen bands een moord voor de adressen van platenzaken die gelden als meetpunt voor de top-40. Zodra de winkels van de week bekend zijn, hollen de loopjongens van de platenmaatschappij met spaargeld van de band naar de betreffende muziekzaak; dit om in 1 keer de gehele voorraad op te kopen. Verklaart hoe Celine Dion ooit in een hitlijst terecht is gekomen, en maakt direct duidelijk hoe muzikanten tijdens optredens honderden cd's het publiek in kunnen slingeren zonder straatarm te worden.
Voor de webloggers is er een vergelijkbaar systeem: autohits, dat automatisch bezoek naar de website van je keuze genereert. Er zal geen Roemeen of Slowaak te vinden zijn die jouw website aandachtig bekijkt, maar joepie, jubel en dubbeljolijt: weer een bezoeker. Vandaar dat nooit ververste of nóg minder vaak bezochte websites als leukekattensoorten en vrouwtjetheelepel hoog scoren op de nietszeggende top 50 van web-log.nl. Ik heb ze bekeken, en ik snap niet hoe de schrijver/ster het typen van de eigen waardeloze teksten heeft volgehouden.
Tot overmaat van ramp hebben ze ook inhoudelijk niets te melden: niets grappigs, niets dat meelij doet opwekken (ik geloof die theelepel niet eens) en niets met nieuwswaarde. Het is een prestatie op zich, niet eens geëvenaard door Clarence, hoewel ook ik er met gerust hart van uit mag gaan dat geen hond ooit iets heeft opgestoken van mijn schrijfsels. Dus even kijken of ik er écht bij hoor: even geprobeerd hoe dit werkt na een tip van Jet.
Dat dit weinig effect heeft gehad moge duidelijk zijn: ik ben er niet populairder op geworden........
UPDATE, slechts voor de volledigheid:
vrouwtje theelepel is verhuisd. Zoals de top 50 al laat zien past ze dezelfde truuk toe op haar nieuwe log.
De new-ager voelt zich thuis in een wereld van gebakken lucht (vaak Salie), astraal karate en siberisch sjamanisme; houdt meer van zichzelf dan van mensen en dieren. Met deze zelfliefde wordt kunstmatig het (naar eigen zeggen) diepgaande gevoel voor de medemens opgewekt.
Soms ben ik best jaloers op ze, ze moeten intens gelukkig zijn. De ergste types ontgaat het volledig dat geen zinnig mens ze begrijpt, dat geen woord van hen blijft hangen bij mensen met een IQ hoger dan 88. Een gesprek tussen een atheïst en een zweefkees is dus bijna onmogelijk. De zwever stemt af op een waarschijnlijk geheime, unieke frequentie.
Normaliter kan ik met behulp van wat subtiliteiten een ander duidelijk maken dat ik mij heb geïrriteerd; het zegt dus veel dat er nauwelijks een new-ager is geweest die deze signalen van mij heeft opgevangen.
Hier helpt niets, hier is geen rottend kruid tegen gewassen. Zelfs een simultaan-karate-repetitie door een vol Gelredome met een zweefkees als enige sparringpartner zal deze niet doen inzien dat hij niet geliefd is.
Waar halen ze dat vandaan?
Simpel: lichaam en geest zijn één. Een hernia zorgt ervoor dat ik zo krom loop als de penis van Bill Clinton, een ideale kwelling om in de categorie sexblessure onder te brengen. (Helaas zonder succes...) Omdat ik zichtbaar geblesseerd door het leven ga ben ik een makkelijk doelwit voor new-age-terreur. Stuk voor stuk denken ze door mij te genezen de status van goeroe te verkrijgen.
Ik vind mijn Clinton-smoes geloofwaardiger dan de tips die ik van het saliesnuiversgilde krijg:
Tip 1: niet laten opereren hoor, er zit een blokkade in je schouder. (laat dat nou nét tot dat selecte groepje lichaamsdelen behoren dat géén pijn doet...)
Tip 2: alles hangt aan elkaar, ook je posities in een vorig leven. Die ken ik al. Als Rudolf Steiner gelijk verwerpelijke rassentheorieen en fysiek ongemak koppelen aan een vorig leven. Sorry, wat heb ik dit keer fout gedaan in jullie ogen? Ben ik een vertegenwoordiger van een volgens jullie lager ras geweest? Neger of kakkerlak?
Bah, jullie sporen echt niet, jullie zijn ethnocentrisch en komen er nog straffeloos mee weg ook.
Tip 3: ik ken nog een vrouwtje, en die kan veel meer dan de gewone medische wetenschap. Voor maar € 100,- per consult. Een maand later, dezelfde persoon: ik zie dat je nog niet bent geweest?
Nee, doe mij maar iemand die er voor heeft geleerd om niet op mijn golflengte te zitten, zo'n ordinaire slager bij wie alle gevoel zich richt op zijn vak. Meer heb ik niet nodig.
Vandaag gaat de telefoon op mijn werk, een hakkelende jongen vraagt mij wie ik ben. Ik vermoed dat ik zijn allereerste klant ben: hij is zenuwachtig, te beleefd, niet te slim.
Wie euh bent u?
Verbaasd over zoveel onvermogen leg ik uit wat voor werk ons bedrijf doet, en dat ik daar bij hoor.
Mag ik dan, euh nee ik bedoel, euh heeft u even tijd?
Ach, ik schiet toch al weinig op vandaag. (Abrupte beëindiging van dit gesprek levert duidelijk minder vermaak op dan voortzetting.)
Jullie studio.... (even stilte... )euh....
Zeg het maar? (Ik heb het even met zijn moeder te doen, maar het inzenden van zo'n harkenvreugd als exponent van je volgende generatie helpt niets bij de pogingen de sociale ladder te bestijgen.)
Ik weet niet of u er al van gehoord heeft maarreuh.....
stilte, dit keer wat langer
Ik heb van onze studio gehoord ja. Nou jah, studio, ik begrijp wat je bedoelt.(Ik vind die jongen best aardig, maar hij schiet niet op.)
Hoe, euh, bedoelt U?
Sorry, maar zoveel tijd heb ik nou ook weer niet. Kun je terzake komen?
Stilte, gevolgd door een trilling in zijn stem.
Euh, onderzoek heeft uitgewezen dat (nu heeft hij mijn interesse) euh er bij klanten van studio's veel behoefte is aan waterkoelers en euh(ik weet genoeg)
Onderzoek heeft ook aangetoond dat ons leidingwater gezonder is dan het water uit uw koelers.
Is dat zo?
Ja.
Dan heeft voortzetting van dit euh gesprek weinig zin.
Dit gesprek heeft zowiezo weinig zin, maar het was gezellig. Tot horens.
Ik hoop voor zijn moeder dat ik écht zijn eerste potentiele klant ben geweest.
Het Britse koningshuis heeft de allerdomste telg van de wereldroyalty voortgebracht. Wat een arrogante zak uien! Vind je het gek dat de hele goegemeente over je heen dendert? Vind je het vreemd dat er een welgemeend excuus wordt geëist?
Het is allemaal eigen schuld. Harry heeft kunnen weten dat de pers niet betrouwbaar is. Hij heeft kunnen aanvoelen dat "koloniaal en inheems" een slap thema voor een feest is.
Jaren geleden ben ik met een vriend naar een pullenfeest gegaan op een van god en gebod verlaten industrieterrein. Een bevriend kunstenaarscollectief organiseerde de avond met het thema Tirol.
Tja, wat doe je dan. Ik denk nog even: laten we origineel doen: we gaan in lederhosen, maar ik heb deze avond geen zin om op te vallen. Logischerwijs wordt het een vermomming; analoog aan de in Tirol overheersende politieke cultuur ruim 60 jaar geleden. Hoogtijdagen immers volgens de vaste stammtisch-gasten in Oostenrijk, zwarte dagen volgens Clarence. Wij hadden kunnen aanvoelen dat kunstenaars altijd willen afwijken en dus juist in lederhosen of Heidi-pak acte de presence geven, maar goed: onze keuze is gemaakt.
Gepreoccupeerd met gezelligheid als wij zijn, hebben we de obligate swastika's verruild voor smileys. De rest van onze outfit blijft compleet in lijn: zwarte pet, strak gestreken zwarte broek en blouse, kniehoge glimmende klaklaarzen, rode armbanden met witte cirkel.
90 % van de feestgasten heeft zoals gebruikelijk de grootste lol met ons, en dat is wederzijds. Bij aankoop van 1 bierpul á fl. 10,- kun je de hele avond gratis drinken. Mijn vriend M. en ik laten gelijk zo'n ding aan de rechterhand binden met de daarvoor bestemde polsbanden. En kostbaar bezit immers. Wat is er met de rest van de gasten aan de hand?
Er is een barrière voelbaar tussen ons en pakweg 10% van de feestgangers, ze stralen uit dat ze het bij deze ene ontmoeting wensen te houden. Kunstenaarsfeesten trekken wel vaker vreemd publiek, dus ik sla hier verder geen acht meer op.
Aan het eind van de avond realiseer ik mij waarom wij bij een deel van de feestgangers afgrijzen opwekken. Een fashionista wijst mij er hooghartig op: roken doe je met je rechterhand. Ik ben maar een eenvoudige boerenlul, maar een prins hoort dat te weten. En bij themafeesten hoort bier. Eikel!
Ook is hij vergeten zich om te kleden....
De Ja-Nee sticker doet nog altijd trouw zijn werk. Gelukkig maar, want het verkrijgen ervan is op zijn zachtst gezegd onhandig gedaan. Mijn dealer is gevestigd in het gemeentelijk informatiecentrum. Zwaar vermoeid na een dag shophoppen kruip ik de winkel binnen en klamp mij vast aan de eerste de beste persoon achter de balie. Mijn tong krult meerdere kanten op behalve de goede, en informeert naar een ja-nikker-sticker.
De man die in alle opzichten lijkt op OJ Simpson heeft gevoel voor humor en vraagt of ik er nog een wil. Graag.
Meer en meer word ik pijnlijk herinnerd aan deze afgang. Om het product van je keuze te kunnen kopen moet je steeds vaker plakken. Voor een postcodelot of voor korting bij de c1000. Infantiel en in mijn geval racistisch.
Allereerst moet mij van het hart dat er een groep mensen is die ik nu niet en nooit niet tot mijn vrienden zal rekenen. Om tot die kring te kunnen behoren zul je hoe dan ook moeten werken als bN-er of in de mode-industrie, en het liefst die twee combineren met zelfingenomenheid zonder talent. Dat het leeghoofden zijn is eigenlijk al wel vastgesteld. Dacht ik zo.
Toch wil ik er 1 uitlichten: Leco van Zadelhof. Hij kleedt andere bN-ers aan en smeert wat poeders op de gezichten om de botox-wondjes weg te werken. Hij is dankzij deze waar dan ook gevonden gave niet van de buis te branden.
Leegte verpakken met een laagje vernis. Niet iets waar je een intellect of creatief brein voor nodig hebt.
Waarom dan toch deze over-exposure? Waarschijnlijk omdat hij weet dat er écht niets achter het plamuur zit. Geen diepere laag, geen piepklein hartje, niets. En deze kennis maakt de mediamagnaten chantabel. En reserveren zo voor Leco een prominent plekje in het mediacircus.
